Z ogromnym przygnębieniem przyjmujemy treść długiego wniosku PiS o votum nieufności dla minister Kopacz. Jest w nim chyba wszystko: gabinet cieni PO, Beata Sawicka, ubezpieczenia komplementarne i suplementarne, koszyk świadczeń gwarantowanych, Biały Szczyt, Białe Miasteczko, a nawet liczne sondaże opinii społecznej. Nie ma tylko dziecka Agaty.

Votum nieufności wobec rządu dysponującego silną większością parlamentarną ma przede wszystkim znaczenie opiniotwórcze, kształtuje ocenę rządu i oczekiwania społeczne. Milczenie o tragedii Agaty i jej dziecka wygląda jak ciche przyzwolenie na to, co ich spotkało.

Nie rozumiemy, dlaczego PiS nie potrafił upomnieć się o życie dziecka Agaty. Nie rozumiemy, dlaczego partia tak akcentująca skuteczność nie chce odwołać się do wspólnoty wartości, deklarowanych przez większość posłów, niezależnie od stosunku do rządu. Nie rozumiemy, dlaczego partia tyle mówiąca o prawie nie interesuje się, czy minister Kopacz zrobiła cokolwiek, by zapobiec aborcyjnym naciskom na Agatę albo dowiedzieć się, czy w sprawie „czynu zabronionego”, za który życiem zapłaciło dziecko Agaty, toczy się jakiekolwiek śledztwo. Nie wiemy, czy chodzi tu o wyegzekwowanie politycznej odpowiedzialności złego ministra, czy jedynie o kolejną okazję do kłótni politycznej.

Szkoda, że zgłaszający wniosek posłowie PiS woleli być wierni wywodom Jarosława Kaczyńskiego o „zgwałconej czternastolatce” niż własnym zobowiązaniom do „zaangażowania w służbę cywilizacji życia”, w czym „drogowskazem” Prawa i Sprawiedliwości miała być „nauka zawarta w encyklice Evangelium vitae” (za Uchwałą Rady Politycznej PiS z 16 kwietnia RP 2005).

Za Prawicę Rzeczypospolitej –
(-) Marek Jurek, przewodniczący
Przemyśl, 17 lipca RP 2008