Na szczęście kryzys zbudził odpowiedzialność: wreszcie jednym głosem mówią nasze władze publiczne. We wspólnej deklaracji prezydentów Polski i państw bałtyckich najważniejsze jest zapewnienie, że napaść na Gruzję nie może być w Unii Europejskiej "pominięta milczeniem lub nic nieznaczącymi oświadczeniami". To dzieje się naprawdę i potrzebna jest polityka naprawdę.

Nasza inicjatywa jest tym potrzebniejsza, że w samym środku Europy odzywają się i inne głosy. Niemiecki wiceminister spraw zagranicznych Gernot Erler potępił Gruzję za "pogwałcenie prawa międzynarodowego" i "złamanie rozejmu". Szkoda, że nie odzywał się, gdy ten rozejm był bez przerwy łamany, łącznie z ostrzeliwaniem z terytorium Osetii rządowych śmigłowców gruzińskich. A swoją drogą warto w tym kontekście, podobnie jak w sprawie gazociągu bałtyckiego, zastanowić się, co dla Niemiec oznacza solidarność europejska. Warto im stawiać to pytanie, a najbliższy czas wyjaśni, co solidarność oznacza dla całej Unii. Odpowiedź na to należy przede wszystkim do Nicolasa Sarkozy'ego i do José Manuela Barroso. Sarkozy rozmawiał już z prezydentem Saakaszwilim i przedstawił plan kryzysowy: natychmiastowe przerwanie ognia, nienaruszalność niepodległości i całości terytorialnej Gruzji oraz wycofanie wojsk rosyjskich i gruzińskich na pozycje sprzed wybuchu walk, z koniecznym wsparciem międzynarodowym. Oczywistości też trzeba stwierdzać, bo to dopiero pole do nowych działań. A w Gruzji potrzebna jest i nowa skuteczna mediacja, najlepiej Unii Europejskiej, i wprowadzenie wojsk rozjemczych do Osetii Południowej i do Abchazji.
not. MBZ

"Nasz Dziennik" 12 sierpnia 2008 r.

WIĘCEJ KOMENTARZY NA TEMAT SYTUACJI W GRUZJI