Panie Prezydencie, Panie Premierze,

Jak wszyscy ludzie, dla których autorytet państwa należy do wartości zasadniczych – jestem przygnębiony sporami między reprezentantami najwyższych władz Rzeczypospolitej w sprawie delegacji polskiej na posiedzenie Rady Europejskiej. Nie o tym jednak chcę pisać; mam nadzieję, że będziecie Panowie obaj reprezentować Polskę, że zostanie uszanowana osoba Prezydenta Rzeczypospolitej, że dojdzie do głosu odpowiedzialność i duch dialogu, i na forum europejskim Polska będzie mówić jednym głosem.

Jest wiele spraw wymagających jedności i konsekwencji w działaniu: obrona zasady jednomyślności kluczowych decyzji Unii, obrona polskich stoczni (w tej sprawie cała polska opinia publiczna powinna domagać się przestrzegania wobec naszego kraju standardu wynikającego z art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską), podwyższenie kwot emisji dwutlenku węgla w sposób gwarantujący realizację możliwości produkcyjnych polskiej gospodarki, dalsze zaangażowanie Unii Europejskiej na rzecz niepodległości Gruzji. W każdej z tych spraw wspólny głos władz Rzeczypospolitej będzie miał o wiele większą siłę niż głos tylko jednego obozu politycznego.

Ale jest sprawa, o której przedstawiciele władz Rzeczypospolitej milczą, choć od wielu tygodni wymaga pilnej reakcji dyplomatycznej Unii Europejskiej. To – podniesiona do tej pory tylko przez Włochy – sprawa obrony indyjskich chrześcijan, którzy padli ofiarą krwawych prześladowań. Europa, przyglądając się biernie cierpieniom chrześcijan, zaprzecza wszystkim swoim zasadom. Tym bardziej, że potrzebne są działania przede wszystkim dyplomatyczne. A takie właśnie sprawy są sprawdzianem moralnej i politycznej zdolności Unii Europejskiej do prowadzenia wspólnej polityki międzynarodowej. Jeżeli chcemy, by nasi zachodni partnerzy rozumieli postulaty solidarności, z którymi zwracamy się do nich w sprawie polityki Unii na wschodzie Europy, sami musimy pokazać, że solidarność – jako fundament bezpieczeństwa świata – rozumiemy niepodzielnie. W tej sprawie nie powinniście milczeć ani w kraju, ani w Brukseli.

Z wyrazami szacunku –
(-) Marek Jurek